چه می‌شود وقتی یک انقلاب حافظه‌ی خودش را مصادره می‌کند؟
انقلابی که دو چیز تولید کرد: اسلحه‌ها و تصاویر.
هر دو نگاه داشته شدند، تسلیم شدند، و نشانگر آنچه بودند که از پیش با خود حمل می‌کردند.
تصاویری که شاهد یک قیام بودند٬ در دستانی که از خیابان‌ها برآمده بودند.
همگی متوقف شدند، اما حذف نشدند. و حتی اگر حذف، در کالبدی دیگر دوباره زنده شدند.
این‌ها نه سند و نه مدرک اند٬ بلکه تکه‌هایی که از تثبیت شدن در یک گونه‌ی حقیقت سرباز می‌زنند. ما در پی بازسازی یک آرشیو نیستیم.  ما به دنبال پراکندگی آن در طول زمانیم.
آیا می‌توانیم به آن‌چه که زمانی خاموش شده دوباره صدا بدهیم؟

What happens when a revolution confiscates its own memory?
A revolution that produced two objects: weapons and images.
Both carried, both surrendered, both already marked by what they might become.
The images that were made to witness an uprising. Into hands that were also in the streets.
They were stopped but not removed.
Even if removed, they were resurrected in new bodies.
Not documents. Not evidence: But fragments that refuse to settle into one form of truth.
We are not restoring an archive. We are tracing its dispersal through time.
Can we unmute what once was silenced?