چه می‌شود وقتی یک انقلاب خاطرات خودش را غصب می‌کند؟
حذف اتفاقی نیست.
تفنگ برای تیراندازی است٬ نه دوربین.
دوربین برای تیراندازی/فیلمبرداری است.
تصاویر برای همدلی نیستند.
ما مدارک و وقایع را جمع‌آوری نمی‌کنیم.
ما تاریخ گروگان‌ گرفته‌ی یک ملت را آزاد می‌کنیم.
آیا می‌توانیم به آنچه زمانی خفه شده٬ صدا بدهیم؟

What happens when a revolution confiscates its own memory?
Erasure is not accidental.
Guns are for shooting, cameras are not.
Cameras are for shooting.
Images are not for sympathy.
We are not collecting documents or events
We are freeing the hostages of a nation’s history.
Can we unmute what once was silenced?